Hallo vrienden,
Vandaag raasde er over Limburg een hevig omweer. Misschien dat je het wel gehoord hebt. Ha wel vervelend, net op weg van school naar de bushalte om naar huis te gaan begon het heel hard te regenen, ook met een beetje lichte hagel. Dus gingen we al even schuilen. Het werd weer een beetje minder, dus konden we verder wandelen. We kan net aan de bushalte en wandelde binnen toen er een eerste bliksemschicht boven zonhoven kwam met een serieuze donderdagslag.
Akelig… bruuuuuur…. Ik moet er niks van weten. Django bekeek het allemaal maar gewoon en af en toe keek hij zo naar mij. Hij ging er gewoon bij zitten. Toen begon het ook nog eens hevig te hagelen en serieuze bolletjes die er uitvielen en veel, en het omweer barste helemaal los. Ondertussen had ik al even gebeld naar mijn moeder en ze kwamen me oppikken met de auto maar ik moest wachten. We konden niet meer naar binnen rennen door die hagel. Uiteindelijk kroop Django toch zo ver mogelijk achterin in het bushokje omdat alle hagelbolletjes echt binnen waaide. Ik heb dan de paraplu open gedaan en dan voor mijn benen gehouden zodat hij toch wel beschermd was want de hagel vond hij toch maar niets. Het heeft een hele tijd geduurd dat omweer en ik was blij dat ik in de auto zat en toen was het ook weer voorbij. Het was een hevig kwartiertje tot ongeveer 20 minuten.
Hebben jullie dat al mee gemaakt, omweer, regen, zon hagel en wind en dit alles bij elkaar terwijl je buiten ben. Hopelijk moet ik het toch niet meer maken. Dat het regent of hagelt, maakt niet uit kan je dna toch gaan schuilen, maar dat omweer. Laat het maar uit! Het wordt eens tijd dat het weer een beetje beter weer gaat worden want dit trekt er niet meer op.
Mijn katers Musti & Shiba waren op dat moment ook buiten. ik riep ze toen ik thuis kwam maar geen reactie. De buurman was komen zeggen dat Shiba bij hem achter de omheining onder de struiken zat en niet wegkon, dus via de beek ging de vriend van mama Hecky en mijn nonkel eens zien of ze de kat niet vonden, maar ze zagen niets. De buurman ging kijken en riep nog eens en de kat verschrok en trok weg. ondertussen is dat een uur geleden, maar het is nu half acht en Shiba is nog niet thuis ook al hebben we regelmatig geroepen. Musti was om zeven uur thuis gekomen en heeft gegeten. Daar ben ik al blij om, nu ons tweede katertje nog en dan ben ik al helemaal gerust gesteld. Ik ben toch bezorgd.
Groetjes Manou en Django
Hallo Allemaal
Eigenlijk was ik toch eerst een beetje zenuwachtig, want ik wist niet goed wat ik er van moest verwachten, ja, je maakt 101 foto van iedereen (hond, mensen), maar als je dan een professionele shoot gaat doen in een fotostudio dan is het toch wel een beetje anders. Ik wist het niet goed wat het zou worden met Django.
Inderdaad, het is eens een leuke ervaring om een professionele shoot te laten doen. Had ik van mijn zusje en vader als kerstcadeau gekregen en ik had zo iets, hé, als ik die nu eens in de paasvakantie gebruikt, dan is het weer beter weer en komt alles goed uit. Leuk, dus na een afspraak bij fotograaf Brouwers in Houthalen, konden we redelijk snel langst || Read more
Onze 2de dag stage.
Deze ochtend op tijd opgestaan. Ik moet al niet zoveel meer meesleuren. Dat is natuurlijk ook eens plezant als je anders altijd vier kilo mee moet dragen op je rug. Ik moet nu wel tien min tot een kwartier vroeger opstaan dan tijdens de dagen dat ik naar school ga, want anders geraken we niet op tijd klaar. Vandaag ook rustig naar het station gewandeld en we waren ruim op tijd op stageplaats. Ik zei bij het binnen gaan van de deur tegen Django: “Zoek ons plekje”, hij bracht me eerst naar lift en zo nadien naar klok (staat vlak langst lift) en dan naar ons plekje op bureau.
Vandaag had ik een new look, want gisterenavond nog even naar de kapper geweest toen ik thuis kwam. Eigenlijk ging ik maar mee om mijn froe bij te knippen, maar het is een heel ander kapsel geworden. Op den duur begon het me wel te vervelen zo meer dan een halfuur met die haardroger boven mijn hoofd. Pfff, dit doe ik toch niet meer na een lange werkdag.
Goed het eerste waar ik mee zou beginnen was nog eens het overlopen van het arbeidsreglement met mijn stagebegeleidster Yolande, In dat reglement stonden hier en daar toch best wel ingewikkelde woorden die als ze anders verwoord werden gemakkelijker te begrijpen waren. Dan mocht ik beginnen met het verkennen van het programma Interflex, veel invoervelden. Hum…. Ik zou eigenlijk toch eens rustig dit scherm moeten verkennen, maar tot nu toe waar ik het voor nodig zou hebben zou het nog lukken. Mijn brailleleesregel is ook al aangesloten en uiteindelijk werk ik in combi met braille/spraak/vergroting. Héhé, toch wel even wennen. Dus ze hebben me het belangrijkste uitgelegd van dit programma, Dan hebben we nog het startpagina van Ethias overlopen waar ik toch ook mee moet werken, deze zal iets moeilijker zijn want die cobra-explorer hangt me soms de keel uit en het lukt me niet altijd om er vlotjes mee te werken. Maar als ik er al in geraak dan zien we wel verder. Uiteindelijk waren bepaalde dingen nog niet in orde die tot mijn taak zouden behoren, dus deze kon ik niet uitvoeren. Dan was er nog een probleem. Ik zou een lijst moeten verwerken, maar die is zo klein geschreven dat ik het niet kan lezen en dan hadden ze het ingescand zodat het via PDF op computer zou komen, maar dat was ook niet te doen, nu gaan ze kijken om deze lijst niet in Excel te zetten zodat ik het zelfstandig zou kunnen doen, binnenhalen en dan verwerken op computer. Ik heb er enkele ingevuld, maar dit was te vermoeiend voor mij en mijn ogen. De tweede dag heb ik al veel zelf gedaan en toch redelijk druk bezig geweest, op moment dat je stilvalt dan lijkt de tijd traag te gaan, maar als je er vlotjes mee bezig bent dan lukt het nog en gaat de tijd redelijk snel.
Ik heb dan ook een stageverslag van gisteren en vandaag opgemaakt, die ik mocht ik afprinten en dan moest mijn stagebegeleidster die tekenen en zo moet ik er binnen tien weken een stagebundel mee maken. Goh, eigenlijk is mijn stagebundel voor mij een GIP (eindwerk- die we dan moeten presenteren in de klas. Spannend, spannend. Op men stage moet ik ook trouwens voor diversiteit een project uitwerken rond het thema van mijn visuele handicap op de werkvloer, en moet ik vertellen aan de mensen hoe ik omga met mijn handicap en hoe ik werk met mijn hulpmiddelen, want veel mensen hebben hier geen ervaring mee.
Nog iets dat ik bijna was vergeten, vandaag nog een gesprek gehad met de baas van Human Recourses, de afdeling waar ik stage loop. Ik wist niet dat ik naar daar moest komen, wel dat ik werd voorgesteld, maar niet dat ik een gesprek had, al maar goed, anders zou ik mss te nerveus geweest zijn. Ik weet het niet. In ieder geval het zijn er vriendelijke mensen tot nu toe. En ben blij dat ik toch nog tijdig na lang zoeken een stageplaats heb gevonden.
Manou en Django
Stagebelevenissen We zijn jullie niet vergeten hoor, zoals beloofd zou ik jullie nog vertellen hoe onze eerste dag op stage geweest is bij Ethias Hasselt.
Om eerlijk te zijn, had ik best een beetje zenuwen. In de ochtend kan ik eigenlijk alleen maar de trein nemen naar Hasselt omdat deze correcter rijdt dan de bussen en iets minder druk is dan de bus. Ja het is wel een stevige wandeling van ongeveer twintig minuten, maar als Django iets trager gaat dan is het 25 min. Dus moeten we toch op een redelijk uur vertrekken om er op tijd te zijn. hup huisje uit! Dan als we in Hasselt aankomen moeten we op een bus stappen die via de kleine naar de grote ring van Hasselt rijdt, maar omdat het in de ochtend is en deze bus net als zovele andere bussen ook enkele scholen passeert is deze bus druk. Tot nu toe heb ik altijd wel een rustig plekje kunnen bemachtigen met Django en zodra we voorbij het Kolenel Dussartplein zijn ja dan is de jeugd er af en is er voldoende plaats (bus zo goed als leeg), dan moeten we nog kwartiertje op de bus zitten voor dat we aan onze stageplaats zijn. Omdat die toch een stuk van het station ligt. Aangekomen op onze stage plaats werden we met open armen op onze bureau ontvangen. Iedereen stond al te gluren naar ons… whoops en ze waren allemaal verkocht aan Django. Ik heb even zijn beugel afgedaan zodat de mensen hem even een goede dag konden zeggen en nadien is Django terug aan het werk gegaan. Hij ging rustig onder het bureau liggen. De eerste uren liet ik zijn getuig ook aan om te zien hoe druk het was en of er veel mensen langst ons zouden passeren, maar uiteindelijk is dat niet zo en ligt Django onder mijn bureau of net achter mijn bureau heel rustig. Dus namiddag zijn getuig uit. Evengoed moesten de collega’s er nu ook vanaf blijven en hier zijn dan ook afspraken rond gemaakt. Ze hebben ook me geholpen met een goed alternatief te zoeken zodat we geen draaitrap of de open liften moeten gebruiken. Blijkbaar hadden ze nog een lift vlak bij bureau die uitgerust was met braille en veel gemakkelijker is om op mijn bureau te raken. Ik moet iedere keer met een badge in of uit klokken. Ja en die klok staat vlak langst de lift, want iedere afdeling heeft zijn eigen klok. Goed omdat het toch een moeilijke klok was qua voelbaarheid hebben ze twee dopjes boven de komen en gaan toets geplakt. De 2 toetsen die ik nodig heb. Als er dan een probleem ontstaat dat ik fout heb geklokt of dat toestel doet even vreemd dan kan ik het zeggen tegen mijn collega en ze lossen het op. Tot nu toe ging dat goed. We hebben een paar keer dat traject even overlopen en als ik dan op stage plaats kom, heb ik dadelijk mijn bureau al een naam gegeven voor Django zodat hij die gemakkelijk kan vinden. Zelfs de wc ligt vlak in mijn buurt, Django kan me in de gaten houden als ik naar de deur wandel. En als ik terug kom zien we ons bureau al liggen. De wc is groot genoeg zodat als het moet Django altijd mee kan. Want als hij dorst heeft ga ik daar zijn drinken geven. Het grappige is dat het een zwarte tegelvloer is die een schaduw terug geeft en dit vond Django niet leuk… hij vertrouwde het toch niet zo en stapte heel dicht tegen mij (beschermde hij me nu van de vloer?). Tijdens de middagpauze gaan we mee naar de cafetaria, (we hebben afgesproken dat ik eigenlijk niet kom waar het eten wordt opgediend met de hond, maar dadelijk naar de tafel wordt begeleidt) één van de collega’s brengt dan mijn eten mee… het is ook zo een zelfbedieningsrestaurant en dat vind ik al sowiso niet gemakkelijk en heb daar een hekel aan. De mensen zeggen zelf dat het geen probleem is dat ik hulp mag vragen, maar vind het toch maar raar. Maar voor het eten heb ik dit wel gedaan. Ik wil zeker niet profiteren van andere mensen. We komen zelf in fases dat we meer hulp moeten vragen hoe moeilijk dat ook is. Vandaag was het niet zo een drukke dag, eigenlijk veel uitleg, onthaal (welkomswoord, contracten tekenen, rondleiding), nadien ook uitleg waar nooduitgangen enz… waren. Ze vroegen me hoe ze in zo geval me best konden begeleiden. Toen werd mijn screenreader geïnstalleerd op de computer, na iets meer dan een uurtje stond dat erop en kon ik eraan beginnen. Eerst moest ik even het arbeidreglement doornemen, tjeeeeezzz een hele boterham, ik heb het maar laten uitlezen met spraak. Eerst stond het in PDF maar ik had het dan omgezet naar word zodat het iets gemakkelijk was om te laten voorlezen inclusief te werken met Braille. Nadien moest ik nog een afwezigheidlijst voor bepaalde opleidingen maken. Mijn takenpakket is voldoende gevuld en mag redelijk wel wat doen. Tijdens het werk was het nog even zoeken, want nog niet alle programma’s waren in orde. Hier en daar werkte al iets (mijn screenreader hebben we daar geïnstalleerd op de computer want laptop mocht niet op netwerk om veiligheidsredenen), eigenlijk is de tijd wel ontzettend voorbij gevlogen de eerste dag en was ik blij dat het half vijf was, om half vier had ik even een klopje en beetje pijn in hoofd en ogen, maar om half vijf ben ik dan ook wel doodmoe. Het is dan irriterend om nog met de drukke bus naar huis te gaan. En als ze dan nog druk zijn op de bus, dat is echt niet plezant. Het geluk is wel dat ik vlak tegenover stageplaats de bushalte naar het station heb en dat ik nooit zo lang moet wachten op de bus. Soms heb ik dan dadelijk aansluiting, maar misschien kan het ook wel zijn dat ik mijn aansluitingen mis en lang moet wachten. Gelukkig ben ik wel op een redelijk mooi uur thuis. We hebben wel niet veel beweging op een bureau, maar tijdens de pauze kunnen we benen streken, ook als het even moet mag Django zijn behoefte gaan doen. Gelukkig heeft hij vaste tijdstippen wanneer hij pipi gaat doen. Vandaag heeft hij het de hele dag opgehouden tot we thuis waren. Zo opgewonden was hij ook. Zelfs rollen op het tapijt aan de bureau. Was lang geleden dat ik hem dat nog had zien doen zo rollen. Nu goed, hopelijk heb ik snel zijn nieuw jasje zodat hij dit kan aandoen. Is altijd goed voor de veiligheid. Al ben ik blij dat de dagen ook wel langer worden en dat het in de ochtend ook weer licht is. Veel fijner dan het donker met die vervelende autolichten waar ik pijn van krijg aan mijn ogen.
Hallo allemaal,
Deze ochtend was ik vroeg wakker want was toch wel nerveus! Vandaag komen er mensen van BCG (Belgisch centrum voor geleidehonden) langst. Oho wat wordt dat spannend. Strakjes zal ik ook weten als ik bij hun op de actieve wachtlijst kom te staan of niet. Dus om half negen opgestaan en een beetje orde op zaken gesteld en om kwart voor negen was er al iemand hier, maar die had gewacht tot negen uur. Uiteindelijk zouden ze met 2 komen Annelies en Peter. Oké, eerst een heleboel vragen beantwoorden die ze ingevuld hebben en dan met hun ijzeren hond naar buiten. Eerst een stukje stoklopen, want ze moesten enkele dingen bekijken en dan met de ijzeren hond. Ik moest doen of het Django was (grappig) en op gegeven moment was ik mijn commando’s en beloningwoordjes aan het zeggen, want ik moest zogezegd de hond commando’s geven. Héhé, best vermoeiend. Uiteindelijk, na een half uurtje buiten terug naar binnen en moesten we nog enkele vragen antwoorden. Zo gezegd zo gedaan. Na een gesprek van 2u en half kwam ik te weten dat ik nu officieel op hun wachtlijst sta… en dat we in de komende periodes regelmatig zullen communiceren, ook over Django wanneer ik melding krijg dat hij stilletjes aan mag gaan afloeien (op pensioen). Natuurlijk hoop ik nog met mijn bolleke een hele tijd te kunnen verder werken. Vandaag was hij flink, hij keek zielig toen ik strakjes even de deur uit ging met de mensen en hij in zijn mand moest blijven want nu kon hij niet mee gaan op verkenning. Maar waarschijnlijk het is prachtig weer kan het zijn dat ik sebiet mijn jaske aandoe en Django zijn nieuwe jas aandoe (die ik gisteren heb aangekregen) dat we eens een wandeling gaan maken. Gisteren heb ik zijn fluovest aangekregen. Ik had via een Nederlandse website besteld en uiteindelijk een kleine week moest ik maar wachten. De jas is eigenlijk vrij groot, is knalgeel als een fluovest met strepen. Geeft een hele bescherming aan de hondenrug, borst en een stukje onderkant. Is waterdicht, warm (binnenkant zit een voering met wol). Prachtig dat ze bestaan. Als deze jassen goed meevallen, denk ik er aan om er nog eentje ginder te bestellen, de prijzen zijn niet duur en zo kunnen we er altijd eentje opzij leggen voor de volgende winter. Zo ga nu een boterhammetje eten en dan zien we wel verder. Groetjes Manou en Djangona een maand van keihard blokken voor de examens in januari heb ik vandaag de uitslag van mijn eerste semester gekregen en met trots… ha ja met trots kan ik aan iedereen vertellen die het maar horen wil, dat ik geslaagd ben. IK BEN GESLAAGD. pffff…. het heeft me bloed, zweet en natuurlijk ook traantjes gekost om hier door te geraken. verdorie ben wel content, maar doe zo voor Frans mijn best, toch haalde ik daar juist het gemiddelde en was ik voor Frans juist door… toch op deze vakken ook geslaagd en mijn leerkracht vertelde me dat ik zeker moest verder doen met hoe ik bezig was. hebben mijn bergkristal en armband van zus gekregen het dna toch gedaan… had deze altijd bij tijdens de examens. In ieder geval ik ben blij. morgen begint er een nieuw semester voor mij tot 30 juni, enkel nu nog een goede stageplaats vinden en ik ben weer vertrokken, want ben al een hele tijd bezig met een plaats te zoeken en dan denk je er eentje te vinden, maar hellaas valt dat op laatste nog af. nu zien we wel verder, de school is ook gestart met het meezoeken en ze zullen wel iets achter de hand hebben. whoop whoop, ik ben blij, whoop whoop. en nu ga ik slaepn want morgen wordt het ook een plezante ochtend want krijg redelijk speciaal bezoek morgenvroeg. slaapwel
Ja op GPS werken is niet altijd gemakkelijk. Heb afgelopen weekend ook voor de eerste keer mijn gps gebruikt, redelijk vlot wel geraakt aan de plaats waar we moesten zijn. Alleen het instellen van een gewoon adres in ovimaps 3.04 lijkt me nog niet te lukken. Dus dat moet ik toch nog even verder uitzoeken hoe het tot zijn best kan komen. Ja we waren toen ook op een vreemde bestemming in Ieper waar Django toch zijn best heeft gedaan. Het was best goed meegevallen. Eerst donderdag met de trein naar Hasselt en zo naar Brussel-Zuid om dan door te rijzen met de trein naar Ieper met eindstation Poperingen. In het hotel aangekomen konden we dadelijk de kamer op… ik had voor meneer een dekentje met bolletjes meegenomen die ik naast mijn bed had gelegd. Ondertussen dat Philippe met vanalles bezig was had ik me even neergelegd op bed en was ik in slaap gesukkeld (en opeens voelde ik een natte grote tong over mijn gezicht en een natte neus (whaaaaaaa) ik doe mijn ogen open en kijk recht in Django zijn gezicht, en meneer staat doodleuk te kwispelen en wilt weer lekken…. oei, vijf uur, ga hem even laten pipi doen, ons hotel lag op 100 meter van de mennenpoort waar de last post wordt geblazen. Mevrouw van het hotel had me even uitgelegd hoe ik er naartoe kon en daar heb ik hem een twintig minuutjes laten rondrennen. Dat vond hij geweldig. Er was toch niemand te zien. Nadien zijn we gaan eten in het restaurant van het hotel. Omdat er niemand was, kon Django even bij Philippe blijven, terwijl ik op verkenning ging eerst met de stok voor eten, en toen ik mijn traject zo een beetje kende, heb ik de stok achterwege gelaten om veilig te kunnen stappen met een bord eten in mijn handen. Zaten vlak aan het buffet. Net zoals in de ontbijt in de volgende geval ook was. Om acht uur zijn we dan naar de last post gaan zien (dat vond Django blijkbaar iets minder leuk), de mannen in uniform deden hun intrede en dan begon hij op hun te grommelen en blaffen (het werd er heel stil tijdens het moment van de last post, enkel af en toe een bruin labradorke dat van zijn toren aan het maken was. Uiteindelijk kreeg ik hem wel kalm, en beste is dat als je nu op de camera luistert dat je dit ook allemaal hoort…. whaha….. Grappig. Toen zijn we terug naar het hotel gegaan, het was een fris avondje, en omdat het toch een vervelende stad is met zijn keistenen waren we niet lang buiten gebleven (pas op! op zich is Ieper een mooie stad, maar niet zo blindvriendelijk en er zijn heel weinig gidslijnen of orriëntatiepunten voor ons) En dan zijn we Django rond tien uur nog eens gaan laten rennen aan de mennepoort, omdat ik het best een beetje akelig vind in het donker en een vreemde stad, had ik gevraagd aan Philippe als hij toch niet meekwam. Django heeft kwartiertje nog gerend, maar blijkbaar niets meer gedaan. Uiteindelijk ja (nu moet hij wachten tot de volgende ochtend) is het toch lang nacht geweest. Om acht uur ben ik de volgende ochtend met hem terug naar buiten getrokken en kon hij zijn behoeften gaan doen en ik denk dat hij blij was. In de nacht heeft hij 2 keer ons wakker gemaakt met het blaffen op geluiden. Nu dat doen de meeste honden wel uiteindelijk. Hij heeft dan op de kamer geslapen en is ook één keer Philippe gaan wakker maken midden in de nacht. (zelfde zoals bij mij). De vrijdag hebben we nog een tour gedaan over de eerste wereldoorlog (in ieper is er heel veel gevochten en zijn er heel veel soldaten vooral Engelsen gesneuveld,en om meer over onze geschiedenis te weten waren we eens naar hier gekomen) van 2u, met een busje zijn we naar verschillende plaatsen gereden (engels kerkhof, en hills 62) Django is zelfs door een loopgraf meegelopen met ons waar de soldaten hun in de tijd schuil hielden. Best wel eng. In de zomer willen we wel terug keren naar Ieper om een langere tour te doen en een langer verblijf te doen. Nu was het eigenlijk kort en onvoorbereid. Maar Django was super super super flink geweest en heeft zich gedragen zoals het hoort… we zijn dan om half vier vertrokken uit Ieper en via kortrijk naar Antwerpen en zo terug naar Limburg gereisd. en om acht uur waren we dan weer thuis:-)
héhé, hallo allemaal, even geleden maar ik ben het hier niet vergeten. Pfff (voel me ontzettend moe) Toch had ik me deze keer er op voorbereid op mijn periode vol examens en dacht ik, bwa het gaat best mee vallen, en ga nog niet zo snel moe zijn. Ik heb me toch weer een beetje vergist. constant ben ik eigenlijk wel bezig met het studeren van de lessen voor de volgende dag. vandaag had ik mijn achtste examen al er op zitten (whoop whoop, en nu is het 2 dagen weekend), toch kan ik niet echt zeggen, joepie het is weekend, want moeten toch nog studeren voor onze examens voor volgende week. ik heb er nog 3 opstaan komende week. Maandag 23 januari : Recht D1 dinsdag 24 januari : boekhouden C3 woensdag 25 januri : Franse handelscorrespondentie (best toch drie moeilijke examens waar ik toch voor moet blokken) de afgelopen dagen had ik steeds een geluksbrenger in mijn zak zitten die ik de hele dag met mij mij mee droeg (en ik geloof er in, maar het zou me geluk gebracht hebben). ik hoop echt dat mijn andere examens ook in orde zullen zijn en dat ik daar ook goeie punten zou hebben in ieder geval, voor Nederlandse handerlscorrespontie heb ik erg goede punten gehaald. hup op naar de volgende examen! Het nieuwe jaar is ook weer geweldig begonnen. ben blij dat de feestdagen voorbij zijn en al die recepties. heb er geen meer opstaan. nu kan ik weer beginnne met op mijn lijntje te letten en wat kilootjes kwijt te spelen. Zo dit was het dan weer even in het kort. dikke knuffel
Alvast een geweldige jaarwisseling en een een goed 2012 gewenst! Geniet van het vuurwerk, maar wees natuurlijk extra voorzichtig in de buurt van geleidehonden en alle andere dieren tijdens het afsteken ervan. Manou en Django
het was weer enkele weken geleden dat ik was gaan paardrijden. 12 november waren er geen lessen door de jumping en had ik een verlengd weekend en was ik bij Philippe. Verleden week kon ik niet gaan rijden want eerst moest ik om 12u bij de oud-leerlingen dag van de heropleiding ‘De Markgrave’ in Antwerpen zijn waar ik 5 jaar op school had gezeten. Nadien naar Brussel (vorst nationaal) voor de Spaanse rijschool van Wenen. Gelukkig komen ze niet ieder jaar naar België, want daar is het toch wel iets te kostelijk voor. ik kijk er al naar uit om naar Apasionata in Antwerpen te gaan zien…. Goed, vandaag terug naar de manege, ik kijk er altijd naar uit op zaterdag. goed, aangekomen op de manege (sneller aangekomen, dankzij de mama van Nadir, als ze me tegenkomen dan nemen ze me altijd een stukje mee) kon ik dadelijk mijn paard reserveren, ja Hans stond dus nog in de stal en ik herkende hem al aan zijn manier van doen. hij staat niet altijd even stil in de stal en dan moet je hem nog gaan opzadelen. Dus mijn spullen hallen (ekkes muizenkeutels in mijn kast, dus weer eens eten meebrengen voor deze lieve diertjes). Ze hebben me geholpen met het hoofdstel aan te doen, want Hans had niet veel zin want stond met zijn gat naar mij toe. Ja uiteindelijk hem gedraaid, zodra de poort open gaat, staat hij al te kijken om er vandoor te gaan. Best grappig, ik weet dit nu, dus sluiten we de poort maar zo goed en kwaad als we kunnen, maar toch nog veilig dat ik ook weg kan. Ik was 20 min voor de les klaar en toen was Tilley et ook al en zijn we er opgekropen (ik heb meestal wel een verhoogske nodig), en hebben we rustig ingestapt. De les die was op zich wel plezant, ja Hans is een eigenwijs paard en soms probeert hij nog zijn zinnetje te eisen, maar dna moet je pas laten zien wie de baas is en dat begint me nu toch wel lukken. probeer vooral meer en meer op mijn benen te sturen, maar dit lukt niet altijd. Als ik hem vooral sneller wil laten gaan, of in galop, dan valt hij naar binnen en verlies ik nog mijn evenwicht. Zelf hem zonder iemand voor mij in gelop laten aanspringen dat lukt nog niet zo best. Dus zet ik me achter iemand anders, heb dat met Dominique afgesproken en dan dan galoppeer ik zo een rond of zo lang ik kan. Deze keer was hij zelfs terug in draf gevallen 2 keer en heb ik hem terug in gelop gekregen; natuurlijk galoperen we nog niet zo lang als de anderen. We zijn dit echt aan het opbouwen. enigste wat ik kan doen is gewoon blijven oefenen en je voelt ook wel dat Hans mij ook meer en meer begint te kennen. onze band wordt toch wel wat sterker en dat vind ik plezant. Hans is het veulen van Joske en Joske daar heb ik nog mijn A-brevet mee gehaald en die had ik vroger ook vaak in de les, maar jah jammer genoeg is Joske verkocht en zien we die niet meer. Hans heeft dan toch nog wel iets van zijn moeder in zich, maar toch ook nog een ander karakter. het koppige is wel van de moeder. Goed het was redelijk meegevallen vandaag en we hadden ook buiten gereden, de vrijheid die je daar hebt is wel zalig. Natuurlijk als ik het dan even moeilijk krijg dan zet ik me even achter iemand die ik even kan volgen. want als er heel veel zon is zoals afgelopen zaterdag (lage zon) dan heb ik toch wel moeite met mijn zicht. Nadien Hans terug in de stal gezet, spullen opgeruimd en dan nog gezellig met de bende in de kantine gezeten. het was nog plezant geweest. groetjes Manou
